Bertus Noppers overleden

 

 

Bertus Noppers.

Honderden Bornse kinderen hebben van hem damles gehad. Vele clubleden van de Bornse Damvereniging schonk hij wekelijks hun natje. Talloze ondernemers reed hij met zijn scootmobiel jaarlijks langs voor sponsoring van zijn club. Een vriendelijke, nog altijd verrassend goede dammer is niet meer. Vrijdagavond overleed erelid en voormalig barman van het jaar Bertus Noppers op 81-jarige leeftijd.

Contact met jeugd

Maar liefst 43 jaar was Bertus Noppers lid van de Bornse Damvereniging. Hij stond bijvoorbeeld aan de wieg van de jeugddamvereniging, die in 1981 het daglicht zag. Tot 2012 bleef hij actief in het jeugdwerk; met name via de voormalige basisschool De Regenboog, waar hij jong talent de fijne kneepjes en ondeugende trucjes van het damspel leerde. De combinatie van de talentjes en zijn inzet leverde de school geregeld de kampioensbeker en titel Schooldamkampioen van Borne op. Ook provinciaal en landelijk scoorden de teams mede dankzij zijn tomeloze energie.

Barwerk en sponsoring

Naast die vele jeugdactiviteiten draaide Bertus ook jarenlang de bar van de club, toen nog gevestigd in ’t Trefpunt aan de Dr. Schaepmanstraat. In 1984 is hij hiervoor zelfs uitgeroepen tot Beste barman van het jaar. Voor zijn vele werk kreeg hij in 1996 al de oorkonde en titel lid van Verdienste. Vorig jaar werd hij nog benoemd tot erelid van de vereniging. Ook op andere fronten stond hij altijd klaar voor zijn club. Zo trok hij jarenlang langs het Bornse bedrijfsleven om sponsorgeld binnen te krijgen voor onder meer het jeugdwerk. Zelfs toen zijn benen wat minder wilden, trok hij er gewoon met zijn scootmobiel op uit. Met succes. Wie kon immers zo’n enthousiaste, goedlachse en betrokken man weigeren?

Ongekroonde zetjeskoning

Tot enkele weken geleden speelde Bertus zijn dampotjes nog volop mee. Als vanouds met zijn slimmigheidjes en onverwachte slagzetjes. Menigeen stond weer een beteuterd te kijken als men met de winst in zicht vlak voor de eindstreep een onverwachte klapper van Bertus om de oren kreeg. Het leverde hem zelfs de bijnaam de ‘ongekroonde zetjeskoning’ op.

Warm en bijzonder mens

Los van al zijn inzet en zijn damprestaties was Bertus tot op het laatst bijzonder geïnteresseerd in iedereen binnen en buiten de club. Hij had altijd tijd voor een praatje en sprak dan mooie woorden. Ook toen zijn eigen gezondheid hem de laatste tijd parten begon te spelen. Als onderdeel van zijn erelidmaatschap kreeg Bertus vorig jaar een gratis lidmaatschap voor het leven. Helaas heeft hij daar maar kort van mogen genieten. De Bornse Damverenging verliest in Bertus een warm en bijzonder mens.

 

 

Foto’s uitje mei 2018

Ernst Koster overleden

In Memoriam: Ernst Koster

Als clubleden willen wij Ernst Koster graag de laatste eer bewijzen. De reden hiervoor? Dat is niet één reden, maar dat zijn er een heleboel. Allereerst omdat Ernst zijn naam eer aan doet. Hij neemt de dingen die hij doet serieus. En dus ook zijn lidmaatschap. Logisch dat hij dan ook maar liefst 57 jaar lang lid was. Het trouwste lid van onze vereniging.

Als jongere leerde hij het dammen al van zijn vader en broer Ulbe. Die waren in die tijd ook clublid.

Maar zijn trouw bleek uit veel meer dingen. Hij was er namelijk niet alleen als hobbyspeler op de clubavond. Hij zette zich ook op andere momenten in voor de club.

Twaalf jaar lang trok hij bijvoorbeeld het secretariaat, tot hij het in 2013 welletjes vond en het stokje overdroeg aan de jongere garde. En over jongere garde gesproken, Ernst hielp ook vijf jaar lang met dammen op zijn favoriete basisschool, De Zonnebloem. Ook dit deed hij tot 2013. Het werken met kinderen lag hem, want in 2009 en 2011 was hij ook medeorganisator van het schooldamtoernooi in Borne.

Als rustige, stabiele factor was hij er gewoon. Altijd. De club presenteren op de Melbuul’ndagen? Ernst was erbij. Zijn huis openzetten voor een bestuursvergadering? Ernst deed het gastvrij. De onderlinge competitie plannen? Ook dat nam hij een tijd op zich. Altijd op zijn eigen ernstige en precieze manier. Volledig terecht dat hij in 2016 dan ook benoemd werd tot Lid van Verdienste.

Persoonlijk was hij wat meer gesloten. Vertelde niet zo gauw over zijn gezondheid. Of over het gemis van Eef. Maar als je de moeite nam, dan hád je hem ook echt. En dan vertelde hij trots over Frank, Linda en de kleinkinderen. Of hoe hij na de dood van Eef leerde zijn eigen overhemden te strijken en de ramen te lappen.

Dammen, dat deed hij voor de competitie al niet meer sinds 2012. Nooit werd echt duidelijk waarom. Van het één op het andere moment gaf hij er de brui aan. Ondanks dat vond hij elke vrijdag trouw zijn weg naar de damclub. Daar was hij er vaak als één van de eersten, dronk dan een kop koffie, maakte een praatje en keek hoe iedereen zijn dampartij begon. Om daarna een rondje langs de damborden te maken en in alle rust naar huis te wandelen.

Velen van ons probeerden in de afgelopen jaren hem weer aan het dammen te krijgen. De weg naar het dambord vond hij echter niet meer. De weg naar rust vandaag hopelijk wel. Wat gaan we dit rustpunt missen.

Rust zacht, Ernst.