Marinus Bosman werd in 1971 lid van de Bornse Damvereniging, amper een week na de geboorte van zijn dochter Christel. Dat zette veel in gang. Heel veel. Voor Borne. Voor de damsport. Voor onze vereniging. Want toen zijn dochter 10 werd, besloot hij voor het eerst een schooldamkampioenschap in Borne te organiseren. Die won zij met een viertal glansrijk; en nee, dat was geen doorgestoken kaart. Daarvoor was Marinus gelukkig veel te eerlijk.

Oprichting jeugddamclub

Het kampioenschap was zo’n succes dat hij ook onze jeugddamvereniging oprichtte. Wat stopte hij er een energie in! Samen met zwager Bertus stond hij elke week klaar in het Trefpunt om een grote groep joelende, rebelse jongens en meiden te leren dammen. Handig als hij was repareerde hij ook de damklokken die we nogal eens om zeep hielpen. Verder timmerde hij een prijzenkast en bouwde hij enkele reuzedamborden. Zo kon hij de jeugd nog beter damzetjes leren.

Op pad naar toernooien

Vanaf de bloeiende start van de jeugdclub kachelde hij in zijn oude auto stampvol met jeugdspelertjes ook regelmatig hele zaterdagen kampioenschappen in de provincie en ver daarbuiten af. In een auto die, zo vertelde hij, 123 gulden had gekost; 125 gulden aankoop en daarna was er nog 2 gulden in het oude barrel gevonden.

Michiel, Christel en Loes waren altijd bij die toernooien. Geregeld eindigde dat met een aantal dambekers én patat, getrakteerd door ‘menéér Bosman’, zoals de jeugd hem noemde. Tot zeker 1993 heeft hij vol vuur deze jeugddamclub geleid. Ondertussen werd hij zelfs voorzitter van de club. Nadat hij met zijn 120 kilo een hartinfarct had gekregen, werd hij deels afgekeurd en had hij hier dus nóg meer tijd voor. Hij moest wel stoppen met roken. En … dat lukte!

Secretaris van BDV en dambond

Daarvóór was hij in de jaren 70 trouwens ook al secretaris van de club. En begin jaren 80 secretaris van de provinciale dambond. Samen met zwager Bertus ging hij bovendien elk jaar de Bornse winkeliers af voor sponsorgeld voor het jeugdwerk. Eigenhandig kalligrafeerde hij dan een oorkonde voor de gulle gevers.Tot maar liefst 2001 bleef hij voorzitter van onze club, tot zijn geliefde vrouw Tineke ziek werd en overleed.

Erkenning

Een paar jaar later werd zijn enorme inzet beloond met de oorkonde Lid van Verdienste én … het erelidmaatschap: zijn leven lang gratis lid van de damclub.

De menskant: belangstelling voor anderen

Wat ook opviel aan hem? Hij was vaak belangstellend naar anderen; informeerde graag hoe het met iemand ging. En als er wrijving ontstond, trad hij op als bemiddelaar. Hij wist dan op een prettige manier weer harmonie te bereiken. Heel knap eigenlijk, want hij had altijd duidelijk een eigen mening; ja, je kon hem best een beetje eigenwijs noemen.

Goede dammer

Los van zijn menskant en vele vrijwilligerswerk was hij ook een erg goede dammer. Jaren speelde hij in de hoogste groep. Een paar jaar na de eeuwwisseling kwam hij in de 2^e groep. Daar won hij een paar keer de kampioensbeker. Jarenlang speelde hij ook als een van de besten elke maand mee in een viertal voor de provinciale dambond.

Langzame achteruitgang

Maar daarna werd het dammen hem langzaam te vermoeiend. Te moeilijk ook. Hij dacht minder lang na, ging niet meer tot het uiterste. Als hij dan door een foutje snel verloor, was hij tenminste niet zo laat thuis. Achteraf gezien was de Alzheimer vermoedelijk toen al in zijn lijf geslopen.

50 jaar lid en nóg vrijwilligerswerk doen

Begin 2020 damde hij zijn laatste wedstrijd; hij had er geen lol meer in. Een jaar later kreeg hij van de dambond een speldje voor het 50-jarig lidmaatschap. Marinus bleef zich daarna nog wél inzetten voor de clublotto. Dat gaf hem reden elke week te komen én na een uurtje al weer te gaan. Het was een van de vele tekenen dat hij beetje bij beetje gezondheid inleverde.

Verpleeghuis en aftakeling

Uiteindelijk verhuisde hij naar ’t Dijkhuis. Hij had er zelfs geen lol meer in dat er daar clubleden een potje met hem zouden dammen. Gewoon op bezoek was genoeg. Onze voorzitter zag hem aan de Wingerdstraat en in ’t Dijkhuis steeds verder achteruit gaan. Van de 120 kilo zware man was uiteindelijk nog amper 70 kilo over.

Vlaggetje gevallen

En nu? Nu is je laatste zet gespeeld, Marinus. Het vlaggetje op je damklok is definitief gevallen. Je erelidmaatschap stopt. Dankjewel voor alles wat je hebt betekend. Voor de damsport. Voor onze vereniging. Voor onze leden. We verliezen in jou een markant lid en zeer vertrouwd, waardevol persoon. We hopen dat je nu in de hemel veel mensen enthousiast mag maken voor het dammen. Rust zacht.

Een veelzijdige man. Zo mogen we Martin Koops wel noemen. Muzikaal. Sociaal. Vriendelijk. Prima dammer. Altijd in voor een praatje. Helaas zullen we die kenmerken nooit meer ervaren. Vrijdag was Martin namelijk nog op de club, maar zaterdag werd hij aangereden. Hij overleed later in het ziekenhuis, op 79-jarige leeftijd.

Martin is in totaal in ieder geval ruim 17 jaar lid geweest van onze vereniging. Sowieso van 1977 tot 1985; volgens de archieven was dit na een eerder lidmaatschap. Daarna kwam hij van 1996 tot 2005 weer bij zijn geliefde club. In al die jaren viel hij meestal buiten de prijzen. Tegelijkertijd was het tegen hem altijd prettig spelen. Hij was rustig in het contact, gunde je de punten als je won en glunderde ingenomen en bescheiden als hij zelf als winnaar uit de partij kwam.

In 2005 stopte hij omdat zijn motivatie voor het dammen was verdwenen. Hij wijdde zich toen misschien nog wel wat meer aan zijn andere hobby: gitaar spelen. Dat deed hij bij de band D.O.M. (Delicous Old Man) en het Shantykoor Bornse Maten.

Na een ziekbed overleed enkele maanden geleden zijn geliefde vrouw. Kort daarvoor drukte ze Martin op het hart: ‘Ga weer dammen.’ Na haar overlijden deed hij dat. Voor de gezelligheid, zei hij. Dat hij het dammen in 20 jaar niet verleerd was, bleek al gauw: Martin speelde sterk spel, ook al miste hij natuurlijk nog wat speelroutine. Dat laatste is hem helaas niet meer gegund. Slechts 7 partijen heeft hij nog mogen spelen. Weliswaar veel te snel, maar we hopen dat hij nu weer herenigd is met zijn vrouw. We gaan hem missen.